Het Begin

[Miekie]

 

Misschien is het wel raar, maar ik veel moeite met het begin maken, het begin bepaald bijv. de schrijfstijl, de pov (Point of View) en de vlotheid van het verhaal. Weten jullie misschien een goed idee om een goed begin te makenm want ik zit er helemaal in de knoei

Groetjes Miekie 

[Chris Hantzen]

Het belangrijkste voor het starten van je verhaal is misschien niet eens zozeer de stijl of het perspectief, maar het gekozen moment.
Wanneer begint je verhaal? Begin jij te schrijven wanneer alles in het leven van je hoofdpersonage nog pais en vree is, of gooi je de lezer direct in het diepe door te openen met een veldslag of een gruwelijke moordscéne?

Als ik één ding heb geleerd heb over het schrijven van een goede opening, is het wel dat eigenlijk in de eerste alinea al het centrale conflict waar je personage mee worstelt naar voren moet komen. Het hoeft natuurlijk niet direct helemaal uitgekristalliseerd te zijn (beter van niet zelfs) maar het moet wel gesuggereerd worden. Immers: zonder conflict, geen verhaal.

En nu moet ik mezelf even ernstig gaan toespreken dat ik mijn concurrenten niet zo moet helpen en in plaats daarvan gewoon moet doorschrijven.

[Cocky]

Wat Chris zegt is helemaal waar
Ik heb er zelf ook altijd wat moeite mee, met het begin en merk dat ik die altijd omschrijf als ik klaar ben.
Ook zit ik vaak te tobben in het begin, dat ik blijf prutsen en dan spreek ik mezelf eens ferm toe dat ik door moet gaan.
Dus dan schrijf ik de rest van het manuscript en als vanzelf valt het begin dan op zijn plaats.
Dan weet ik hoe ik het neer moet zetten.
Dus mijn tip is: als je verderop het boek wel weet wat er moet komen of wat er gebeurt, dan schrijf je dat toch gewoon eerst?

[Miekie]

Thanks voor de tips, ik kan er heel wat mee

[#Zwaarden]

Voor de beheerders: Kan dit topic verplaatst worden naar de Taveerne?

Chris, is de eerste alinea niet een beetje vroeg? Bij een paranioa-thriller waar ik nu aan schrijf schets ik in hoofdstuk 1 het normale leven van de hoofdpersoon, in hoofdstuk 2 begint de paranoia te komen, en vervolgens gaat het verder (waardoor alle dingen die ik in hoofdstuk 1 noemde in een heel ander licht komen te staan). In The Lord of the Rings heb je eerst het feest van Bilbo, en komt niet meteen Gandalf binnen om Frodo zijn taak te geven. Zou een lezer een boek meteen wegleggen als de eerste paar pagina's weinig conflict bevatten? Zelf lees ik gewoon verder, ook al zijn de eerste paar pagina's weinig boeiend. Ik geef de schrijver wat tijd om op gang te komen.

[Chris Hantzen]

Ik heb het over het centrale conflict van je hoofdpersonage. Het interne conflict dus.
In Lord of the rings is dat bepaald niet de ring.

De lezer moet volgens mij aan dat personage voelen dat hij of zij op enigerlijk manier met zichzelf in conclict is. Of anders gezegd: dat het personage iets wil dat het (nog) niet krijgt.

De taak die Frodo op den duur krijgt is niet het interne conflict, maar het externe (een van vele, in het geval van LOTR). Ik geef een schrijver uiteraard ook wel een aantal bladzijden de kans, maar als een verhaal mij vanaf pagina één bij de strot grijpt, dan blijft het wel langer hangen.

Dat heeft dus niks te maken met of het fout is of niet om dat normale leven eerst te schetsen, dat kan prima. Maar het mooist is dan volgens mij wel dat er in die omschrijving van dat normale leven al een conflict doorklinkt, een onvervulde wens bij het hoofdpersonage.

[SjoerdH]

Hmmm... 

Dit advies bevalt me wel. Hoewel ik er geheel niet bewust naar gehandeld heb komt dit toch in de eerste scene bij mij aardig naar boven drijven; het conflict van het hoofdpersonage.

[Katniss]

Volgens mij werkt het zo (dat is tenminste hoe ik het aan mijn cursisten ga uitleggen).
Een goed verhaal heeft een aantal elementen, waaronder (en dit zijn er slechts 2) een
Point of motion / plotpoint
Geloofwaardige obstakels

Dit Point of motion houdt in dat de hoofdpersoon in een situatie komt (dit kan intern of extern gedreven zijn) waardoor hij actie moet ondernemen. Hij heeft geen keus. Bam! Daar begint je verhaal. Als lezer ga je mee. De hoofdpersoon moet (weggaan/onderzoeken/een geheim opbiechten/een conflict aangaan / vluchten/vechten/liegen/etc.etc.) iets.
Dit point of motion kan direct de eerste zin van je boek zijn, maar het kan ook een paar hoofdstukken verder weg zijn. Je bouwt op naar je point of motion. Dit zie je vaak in Hollywoodfilms. Eerst een korte intro van setting/karakters/etc.

Die opbouw is belangrijk; je wilt je lezer niet verliezen voordat het echt interessant wordt.

De lezer blijft bij je als je de hoofdpersoon geloofwaardige obstakels geeft die hij moet overwinnen om datgene wat hij moet doen, te volbrengen. Bij geloofwaardig bedoel ik niet realistisch maar:
niet te makkelijk en ook niet iets waarvan het vanaf het begin al duidelijk is dat het onhaalbaar is.
Ik als lezer moet geloven dat de hoofdpersoon het heel heel lastig gaat krijgen om het obstakel te overwinnen. Maar hij moet immers, want hij wordt gedreven (intern of extern).

Er kunnen meerdere points of motion zijn en er kunnen ook meerdere geloofwaardige obstakels zijn.

Het point of motion wordt uiteindelijk, verderop in het boek, de climax. Gaat de hoofdpersoon het redden/volbrengen? Als je je climax hebt gehad ( ) dan heb je dus ook eigenlijk je plot verteld.
Dit kan in 1 grote knal op het (bijna) einde. Maar het kan ook in kleine schokjes.

Waarom is Lord of the Rings een goed voorbeeld:
Er zijn meerdere points of motion:
In het begin het innerlijke conflict van Frodo. Hij wil avontuur. Baalt ervan dat er niets gebeurd.
De komst van Gandalf en de introductie van de ring:
Hij moet iets. Extern gedreven.
En... natuurlijk...
De geloofwaardige obstakels die hij moet overwinnen.

Zo!
 
Misschien helpt deze theoretische verhandeling iets

[#Zwaarden]

De theoretische verhandeling heeft mij in ieder geval geholpen. Dank voor het plaatsen.