Fotootje komt nog ... hoop ik.

Maar even iets anders, niet genoeg voor een blog, maar wel een leuke overpeinzing die ik ook in mijn dagboek op PF heb gepost:
Laatst kreeg ik een vraag hoe ik mijn boeken aan de man bracht, wat ik deed om lezers te vinden. Van de ene kant is het een romantisch idee, natuurlijk, het standje met je boeken bemannen op beurzen en boekhandels binnenlopen, al is het alleen al om het daadwerkelijke contact met de mensen, maar van de andere kant kan dat ook heel erg zwaar zijn.
Het is namelijk heel uitdagend om lezers te vinden, maar er zijn zo veel manieren om dat te doen dat je soms door de bomen het bos niet meer ziet.
Ook is het de waan van de dag waar je in feite van afhankelijk bent, want rond de tijd dat er een nieuw boek van me uitkomt dan heb ik over belangstelling niet echt te klagen, alhoewel ik me dan ook de benen onder mijn kont uit ren, natuurlijk. Maar dan heeft het ook zin, want je hebt wat te vertellen. Je hebt iets nieuws en iedereen moet dat weten en gelukkig is de mens van nature nieuwsgierig.
Op dit bepaalde moment, nu ik nog niets nieuws kan laten zien, is het niet echt zinvol om al die moeite te gaan doen, en dat merk ik goed aan de verkoop en de belangstelling. Dat is ook volkomen natuurlijk, want als ik een artikel schrijf, wordt het gelezen, maar zijn de mensen de dag erop al weer vergeten dat ik überhaupt iets heb geschreven. Men wordt overstelpt met informatie, zowel emotioneel als rationeel.
Om in deze tijd je boeken te verkopen, dat is geen sinecure en als het je al niet in je bloed zit, dan kom je jezelf tegen. Ik heb sinds de uitgave van Bron erg veel geleerd over wat de mensen drijft en na Zucht ben ik daarin bevestigd. Ik houd er van met mensen te praten over mijn boeken en over schrijven in het algemeen, maar een verkoper zal ik nooit zijn.

Nog een groot nadeel is wel dat er geen hype is, dat er geen bestseller of serie zo hot is dat ik daar met mijn crossovers van kan profiteren.

Ach, ik heb altijd tegen de stroom in moeten roeien. Geeft uiteindelijk ook veel meer voldoening, zo van dat je het dan ook echt verdiend hebt.
Dus schrijf ik. Weinig kans dat er dit jaar een boek van me gaat uitkomen, maar volgend jaar misschien wel twee.

Ik ben nog steeds bezig met een ms dat misschien als een vervolg op Bron gelezen zou kunnen worden, maar ook standalone fungeert. Het is met tijden erg ontspannend, bevredigend en gewoon erg leuk, maar mijn depressieve momenten heb ik ook weer doorgemaakt en de stille woede-aanvallen zijn me ook dit keer niet bespaard gebleven.
Tis toch zo leuk, dat schrijven.
