Rolf voelde een hand op zijn schouder die zachtjes kneep en voorzichtig schudde. 'Meneer Dorint, word nu wakker.'

 

De vingers van de hand drukten opnieuw en knepen harder. 'Rolf,wat is er aan de hand? Moet ik mijn pa gaan roepen?'

 

Rolf opende zijn ogen, maar het lukte hem niet zijn beeld meteenscherp te stellen. De monitor zweefde, de toetsen op zijn keyboard dansten, zijn muis trilde als een vibrator en een halflege fles Goblet rimpelde als een beschadigde film. Halfleeg! Had hij dat alleen opgezopen? 'Fuck,' mompelde hij en slikte. Hij had hem toch vandaag pas geopend? Wat voelde hij zich beroerd, zijn darmen dansten de horlepiep in zijn buik. Toch hoorde hij nog steeds die ene stem die hij herkende, hoewel hij geen idee had van wie hij afkomstig was. Hij moest schrijven om er achter te komen.

 

'Rolf, hoe voel je je? Je zakte ineens weg. Volgens mij ben je echt even knock-out geweest.' De blauwgrijze ogen en het lichte dons boven Luuks lip verschenen in zijn blikveld. Hij probeerde te antwoorden, maar zijn mond liep vol met speeksel. Hij draaide zich net op tijd en gaf over in de prullenbak, die naast zijn stoel op de grond stond. Getuige de stank was hij deze vergeten schoon te maken. Hij hoestte en zag de wanhoop in de ogen van Luuk.

 

'Man,' kreunde hij. 'Wat doe je me aan, verdomme?' Hij maaide ongecontroleerd met zijn armen om zich heen in een poging rechtop te gaan  zitten. De fles jenever ging tegen de grond. 'Hij  heeft andere machten in het spel geroepen, ik moet toch weten...' Zijn longen leken pijnlijk naar buiten te komen toen hij hoestte en voorover klapte. Opnieuw kokhalzend. 'Sodemieter op.' Hij spoog wat gal in de emmer en trok de stoel dichter naar het bureau. Op het scherm dansten de laatste woorden, maar hij schreef verder.

 

 

 

 

'Waarschijnlijk slaapt hij nog,' zei de dienstdoende agent, die Baxan voorging in het gebouw dat van binnen net zulke witgeschilderde muren had als aan de buitenkant, en een kaal kantoor binnenliep. Het deed dienst als sheriffpost. Baxan keek de jonge kerel peinzend aan. Hij was een collega, aangenomen om de veiligheid te garanderen, maar Baxan twijfelde aan diens kwaliteiten.

 

'Mijn naam is Petr Trang, aangenaam. Sorry, dat ik zo staar, maar ik heb nog nooit van zo dichtbij een Fret ontmoet.' Hij nam zijn pet af en stak zijn hand uit. Baxan bekeek de man en de uitgestoken hand, zacht en glad met glanzend witte nagels. 'Kanter,' zei hij kort.

 

Agent Trang, die zich gelukkig leek te prijzen dat Baxan zich voorstelde, vervolgde: 'Een collega die zijn dienst erop had zitten, zag hoe hij ruzie kreeg met een andere jongeman en daarbij zijn wapen trok. Hij had al een hele tijd buitensporig gedronken en weigerde te betalen. Ik begrijp nu waarom, maar ik heb altijd gedacht dat een Fret alleen reed.' Agent Trang friemelde aan zijn pet.

 

'Ik werk alleen.'

 

De agent knikte. 'Natuurlijk.'

 

'Waar wordt hij vastgehouden?'

 

'De jongen zit in de cel aan het eind van de gang. Hij heeft me geen last bezorgd, echt niet. Hij is vrij om te gaan. We waren alleen bezorgd omdat er onschuldige omstanders verwond konden raken.' Hij wilde hem voorgaan, maar Baxan stak een arm uit. Trang deinsde terug.

 

'Ik handel dit af. De sleutel.'

 

Zenuwachtig lachend overhandigde Trang de sleutel. 'Volgens de regels mag ik u niet alleen laten gaan. Weet u, hij is nog maar een jongen. Hij had alleen wat te veel gedronken. Doen we allemaal wel eens.'

 

'Een Fret niet,' bromde Baxan en hield zijn hoofd scheef.

 

Klik HIER voor meer details over het boek!