Zo rond mijn negende had ik daardoor een probleem. Hoewel goed voorzien van boeken, was mijn bibliotheek niet ingesteld op kinderen die zoveel boeken lazen. Gelukkig had ik ook familie die nog wel eens een en ander las dus daar kon ik terecht voor de populaire boeken van die tijd, Tolkien, Jack Vance, A.E. van Vogt en vele anderen.

Ook dat was geen definitieve oplossing. Dus vroeg ik mijn ouders of ze boeken voor me mee konden nemen. Dat werkte op zich goed en ik gebruikte de kaart van mijn ouders om de boeken te halen die in de jeugdafdeling niet voorhanden waren. Stephen Donaldson, Heinlein, meer Tolkien, meer Vance, Delaney, Niven, Pohl, Zelazny en vele anderen –met name de klassiekers- kwam ik nu ineens tegen. En voor mij was het allemaal nieuw.

De bibliotheek kwam er uiteindelijk achter en ze waren het er niet mee eens dat ik op een volwassenenkaart boeken leende. In overleg met mijn ouders werd me toen een eigen volwassenenkaart gegeven, dus waar ik eerder nog beperkt werd doordat mijn ouders zelf ook boeken lazen, had ik nu volledige toegang tot alles.

Tot ook dat op was. Gelukkig had ik daar even voor nodig gehad en kon ik probleemloos doorstromen naar de grote bibliotheek in de stad. En daar hadden ze alles dat ik wilde hebben. Ook vond ik daar de Nederlandse schrijvers die bij mijn oude bibliotheek maar mondjesmaat voorhanden waren. De complete Felix Thijssen, maar ook de eerste boeken van een zekere Wim Gijsen. En wat raar uitziende boeken van een toen voor mij volslagen onbekende Nederlandse auteur genaamd Tais Teng die mijn ogen opende met zijn geheel eigen, fantasievolle, barokke stijl. En de verhalenbundels met kort werk van Nederlandse schrijvers. Alle Ganymedessen achter elkaar verslonden.

Maar ook aan de grote bibliotheek kwam een eind qua Genre. Gelukkig had ik inmiddels voldoende Engels geleerd om dat eens te proberen, want er waren een paar boeken waarvan ik tweede en derde delen zag staan en waarvan ik het eerste deel in het Nederlands gelezen had. Ik herinner me nog heel goed de opwinding die ik voelde toen ik ‘Elf Stones of Shannara’ zag staan, vervolg op ‘Het Zwaard van Shannara’ van Terry Brooks.

Vanaf dat moment was het hek echt van de dam. Nederlands, Engels, hier en daar wat Duits, alles ging naar binnen. Het zijn er duizenden geweest.

Het lezen is inmiddels wat minder geworden, met name omdat ik tegenwoordig zelf schrijf en dat kost toch wel heel veel tijd. Maar al die mooie, fantasierijke, slimme, opwindende verhalen, ze zijn me bijgebleven en vormen voor mij een bron van wijsheid, een stukje inspiratie en een doel op zich. Denkend aan de mooie momenten die ik gehad heb, weet ik: zulke boeken wil ik ook schrijven. In de hoop dat iemand anders datzelfde gevoel van verwondering ervaart zoals ik dat ervoer als acht- of negenjarig jongetje in de bibliotheek.