Vonya boog naar haar toe. ‘Denk je niet dat jouw moeder misschien een van die mensen was, iemand die niet gelukkig werd van het Koepelleven?’ ‘Ik heb mijn moeder nauwelijks gekend, ik weet niet hoe ze was,’ zei Marni en ze hoorde zelf hoe snauwerig het klonk. ‘Ze heeft ons in de steek gelaten voor een of ander avontuur.’ Erger dan snauwerig: ze klonk als een jengelend klein kind. Snel klemde ze haar lippen opeen. ‘Vraag jij je nooit af waar ze nu zou kunnen zijn en wat ze doet?’ ‘Nee. Ik denk eerlijk gezegd niet eens dat ze nog in leven is. Wat moet een mens daarbuiten in die vieze moerassen met al die muggen en weet ik veel wat voor enge beesten? En contact is niet mogelijk, toch? Volgens mijn vader kun je, als je eenmaal buiten staat, op geen enkele manier contact meer maken met de mensen in de Koepels. Je bent dan van het comni-net afgesloten, je hebt geen toegang meer tot de VR, waar zou je een bericht achter moeten laten?’

Kijk hier voor een langer voorproefje!