Dat overkomt Jake Djones. Zijn ouders kunnen overal ter wereld zijn en ook nog eens in elke mogelijke eeuw. De familie Djones bezit namelijk een geweldig geheim, een geheim dat ze al jaren hebben weten te bewaren, zelfs voor elkaar. Jakes ouders behoren tot de Bewakers van de Tijd. Dit geheime genootschap houdt de loop van de wereldgeschiedenis op orde door een speciale gave: tijdreizen.

Dit boek is geschreven vanuit de alwetende verteller. Persoonlijk (en dat is heel persoonlijk) heb ik daar een hekel aan. Helemaal op de manier waarop het in dit boek gebruikt wordt. Door de alwetende verteller sta ik in dit boek ver van de personages af. Er wordt veel verteld, maar ik voel het niet, ik beleef het niet mee vanuit de ogen van de hoofdpersoon. Er wordt mij steeds beschreven hoe de personages zich voelen, dat iets verschrikkelijk is, of juist geweldig. Maar het raakt me niet. De ene persoon is ontzettend slecht en de andere persoon hartstikke goed, zo wordt mij uitgelegd. Ik had die conclusie liever zelf willen trekken in plaats van dat ik het moet aannemen of dat het me wordt opgedrongen. 

Daarbij is er veel clichématig taalgebruik. In het midden van het boek wordt er werkelijk iedere bladzijde naar adem gehapt. Iets meer afwisseling en creativiteit was leuk geweest. Ook heb ik regelmatig last gehad van de geloofwaardigheid. In het begin bijvoorbeeld, als Jake ontvoerd is. Al vrij snel komt de omslag van vechten tegen zijn ontvoerders naar met ze mee willen gaan en met ze meewerken. De reden daarvan vind ik slecht uitgewerkt. 

En zo zijn er meer dingen die niet zo geloofwaardig zijn. Er is een bijpersonage dat het hele boek door een zielige, jammerende antiheld is. Helemaal aan het eind, als hij gedwongen wordt door anderen, veranderd hij op slag in een superheld. Erg ongeloofwaardig. De hoofdpersoon Jake weet zichzelf meerdere keren in een dusdanige onhoudbare positie te manoeuvreren, dat je als lezer weet: hij moet nu doodgaan of gered worden. En natuurlijk wordt hij dan weer door anderen gered die gelukkig opduiken (ook niet even geloofwaardig elke keer). Best flauw en teleurstellend. 

Er zijn meer personages die zich af en toe zo knullig gedragen, dat het gewoon irritant wordt. Wat ook lastig is, is het gedrag van de hoofdpersonen in relatie tot de leeftijd. De ene keer zijn het jongeren, wat ze ook daadwerkelijk zijn. Maar de andere keer gedragen ze zich veel te volwassenen, zelfs ouwelijk. En sommige volwassenen gedragen zich dan weer als kinderen :-) Een van de bijpersonages is een betweter. Die gebruikt de auteur om historische kennis te dumpen. Dat vond ik erg jammer. Het paste bij het personage (dus dat was goed gedaan), maar af en toe had ik het gevoel dat ik een encyclopedie zat te lezen in plaats van een spannend jeugdboek. Die informatie had echt wel wat subtieler gebracht kunnen worden. 

Wat jammer was, was dat het plotlijntje dat ik wel spannend uitgewerkt vond (iemand wordt gechanteerd) niet wordt afgewerkt in dit boek. Daar moet ik dan zeker een volgend deel voor lezen. Al met al ben ik dus niet zo enthousiast over de uitwerking. Erg jammer, want het idee achter het boek en de verhaallijn vond ik wel mooi.