Een boek wat je niet zomaar loslaat, het blijft voortdurend in je gedachten. Maar ook een boek dat je niet in een keer uit wilt lezen. Daarvoor is het te indrukwekkend en het onderwerp te heftig. Echter het boek wordt nergens deprimerend, de schrijfstijl is boeiend en meeslepend. We volgen Alex, een jongen van tien jaar die mogelijk lijdt aan een psychose. Een jongen die je in je hart sluit, zo levensecht beschreven. Zijn moeder, Cindy heeft herhaaldelijk een zelfmoordpoging gedaan. Cindy is herhaaldelijk bloot gesteld aan misbruik in haar leven en uiteindelijk in een pleeggezin opgenomen. Op zeer jonge leeftijd raakt ze zwanger en krijgt ze Alex. Het gezin groeit op in een arme buurt in Belfast. Alex wordt behandeld door Anya, een kinderpsychiater die haar dochter Poppy heeft verloren aan jeugdschizofrenie. Komt haar professionaliteit in het geding als ze Alex gaat behandelen? In hoeverre speelt projectie een rol. Kan ze de dood van Poppy en de behandeling van Alex scheiden? Tenslotte is er Michael, een maatschappelijk werker die erg begaan is met Alex. Alle mensen in het boek hebben in meer of mindere mate te maken gehad met de gewelddadigheden in Noord-Ierland, the Troubles. Hun leven is getekend door de ervaringen die ze meegemaakt hebben. Alex is getuige geweest van een aanslag die zijn vader heeft gepleegd en vanaf dat moment verschijnen er demonen in zijn leven. Wat zich dan ontspint, is een verhaal van liefde, vergiffenis en spijt. Kan iemand wiens leven getekend is door traumatische gebeurtenissen kansen krijgen en creëren. Dit is zo prachtig beschreven dat je als vanzelf een band krijgt met deze mensen die je meesleuren in het verhaal. Alex heeft mijn hart gestolen! De rol van Jojo, een vrouw die erg begaan is met kinderen die zoals ze het zegt een bontgekleurd huiselijk leven hebben is zeker ook bijzonder te noemen. Ze heeft een project opgezet waar deze kinderen een rol spelen in een moderne, bewerkte versie van Hamlet. Achterliggende gedachte is de bezielende kracht om de kinderen te laten dromen. Al deze ingrediënten zorgen ervoor dat dit een prachtig, meeslepend boek is die je gelezen moet hebben. Dit boek krijgt van mij 4.5 sterren!

Het boek is een achtbaan waar je, als je er eenmaal inzit, niet meer uit kunt. Waanzinnig goed boek! Heel duister, maar ook vol hoop. Er zit veel actie in en er gebeuren de gruwelijkste dingen. Je voelt en leeft mee met Peter en je krijgt begrip voor de dingen die hij doet (althans, ik wel). Hoe Peter is geworden zoals hij nu is, wordt gedurende het verhaal ook duidelijk, wat alleen maar meer sympathie voor hem opwekt. De kinderen die naar Avalon zijn gelokt, ieder met een nog ergere achtergrond dan de ander, lijken in deze nieuwe wereld ook beter af te zijn. Ze vormen een hechte groep en wonen met z’n allen in de Duivelsboom. Van de duivels volgen we nieuwkomer Nick, weet hij zijn plaats in de groep te vinden? Daarnaast komen er nog vele goede en slechte wezens voorbij. Maar wie is nu goed en wie slecht? Wie is vriend, wie is vijand? Brom weet zijn personages zo neer te zetten, dat je voor ieder standpunt iets kunt zeggen. Het is lastig om een goede recensie te geven van dit boek, zonder teveel van het verhaal te verklappen. Het heeft verrassende wendingen en zeker het einde had ik niet zo verwacht, maar helemaal in de stijl van het boek. De prachtige illustraties, en ook de cover, zijn door Brom zelf gemaakt. Brom is namelijk ook een niet onverdienstelijke fantasy-kunstenaar. Door de illustraties van diverse personages, gaat het verhaal nog beter leven in je hoofd. Al met al is De Kinderdief een meesterwerk, maar hierna was ik wel weer toe aan een iets luchtiger verhaal ;)

Maar verder dub ik een beetje over het boek. Het heeft zeer goede kanten, maar ook wat mindere. Als ik de sandwichmethode toepas, moeten nu even de minpuntjes. Ik vind dat het verliefd worden te snel gaat, vooral gezien de manier waarop dan aan elkaar gedacht wordt. Ze kennen elkaar net en Will geeft haar al – enkele omdat hij even weg is – een briefje met woorden waarbij ik persoonlijk zit van ‘Wot?’. Het komt niet over alsof hij nu voor het eerst oog heeft voor een meisje. Het komt meer over alsof hij wanhopig is. En dat doet toch een beetje afbreuk, jammer genoeg. Daarnaast is Firelight een boek van herhaling. Veel informatie wordt voor de lezer in zowat elk hoofdstuk weer herhaald. Dezelfde conclusies worden keer op keer getrokken en verworpen, zonder dat er echt genoeg gebeurd om dit interessant te houden. De herhaling vindt soms ook in de beschrijvingen plaats. Twee keer wordt het staartje van een kus ongeveer hetzelfde beschreven. Maar bovenal: afgezien van Jacinda gaat niemand echt voor me leven. Het zijn verder redelijk platte karakters. Bij een luchtig leeswerk hoeft dat niet erg te zijn, maar het kan op deze manier niet méér worden. Gezien het algemeen en deze minpunten zou ik de doelgroep (YA) iets willen versmallen tot de ondergrens: 15/16-jarigen zullen ongetwijfeld van dit werk kunnen smullen. Maar de positieve punten zijn ook zeker behoorlijk aanwezig. Normaal heb je in zulke werken dat als het meisje gevolgd wordt, zij de normalo is, terwijl de jongen allerlei krachten heeft en de engerd is. Ook in Firelight is de jongen ‘de engerd’, maar hij is veel menselijker dan Jacinda, de Draki. In dit geval kunnen beide kanten dodelijk zijn. Als Jacinda zich niet kan beheersen kan een gewone kus veranderen in een vurige doodskus, terwijl Will maar één woord tegen zijn familie hoeft uit te flappen om Jacinda te laten vermoorden. Doordat ze allebei gevaarlijk zijn voor de ander is Firelight meer in balans dan soortgelijke boeken. 

Maar het einde van dit boek vind ik het best. Zonder de boel te verklappen wil ik zeggen dat je het niet vaak ziet. Dit einde heeft ervoor gezorgd dat ik (20) deel twee echt zeker nog wel een kans wil geven, want daar heb ik nu aardige verwachtingen van. Het einde van Firelight, Ziel van vuur maakt het werk namelijk toch iets volwassener. En ook deel een was zeker geen verspilde leestijd. Kortom: Firelight is in zijn geheel een leuk boek voor vijftien of zestienjarigen. Op sommige plaatsen is het te simpel en kent het te veel herhaling, terwijl het op andere punten de reeds bekende paden toch aardig verlaat. Het einde zorgt ervoor dat vermoedelijk ook de oudere YA het werk kan waarderen en hogere verwachtingen krijgt van deel twee. Eindoordeel: Ik zou drie uit vijf hebben gegeven.